Zajęcia z psychologiem dziecięcym w Krakowie
Pomagamy rodzicom zrozumieć trudności dziecka lub nastolatka, możliwe przyczyny zachowania oraz wybrać odpowiednią ścieżkę wsparcia: konsultację, ocenę funkcjonalną, spotkania indywidualne, pracę z rodzicami, TUS lub — w razie potrzeby — diagnozę psychologiczną.
Konsultacja, ocena i diagnoza
Najpierw analizujemy sytuację i obserwujemy, jak dziecko funkcjonuje w codziennym życiu. W razie potrzeby proponujemy screening, pogłębioną diagnozę lub przygotowanie pisemnej opinii psychologicznej.
Kompleksowe podejście
Psycholog nie pracuje w odosobnieniu. W razie potrzeby analizujemy sytuację dziecka wspólnie z logopedą, terapeutą integracji sensorycznej (SI), specjalistą ds. rozwoju mowy lub innymi ekspertami z naszego centrum.
Ścieżka krok po kroku
Nie zaczynamy od gotowych odpowiedzi ani pojedynczego testu. Po konsultacji i wstępnej ocenie dobieramy kolejny krok: zajęcia z dzieckiem, spotkania z nastolatkiem, konsultacje dla rodziców, TUS, diagnozę lub pomoc innego specjalisty.
Kiedy warto zgłosić się do psychologa dziecięcego
- Trudne zachowanie i silne emocje: częste silne reakcje emocjonalne, wybuchy złości lub agresji, impulsywność, silny opór wobec zasad i granic w domu, przedszkolu lub szkole.
- Lęk, obawy i brak pewności siebie: dziecko źle znosi rozłąkę z rodzicami, boi się nowości, często płacze. Zamyka się w sobie lub boleśnie reaguje na wszelkie niepowodzenia i przegrane.
- Adaptacja na emigracji i środowisko dwujęzyczne: stres związany z przeprowadzką do Polski, trudności w nowym środowisku. Dziecko może zamykać się w sobie z powodu bariery językowej, wstydzić się mówić po polsku lub czuć się wyobcowane.
- Trudności w relacjach z rówieśnikami: dziecku trudno nawiązywać przyjaźnie, bawić się według zasad, znosić odmowy. Ciągłe konflikty na placu zabaw lub w klasie.
- Nastolatek ma trudności z radzeniem sobie z emocjami, szkołą lub relacjami: Wycofanie, stany lękowe, konflikty z rodzicami, problemy w grupie rówieśniczej, niska samoocena, przeciążenie nauką, przeżywanie przeprowadzki, bullying (nękanie) lub poczucie samotności w nowym środowisku.
- Kiedy rodzice są już zmęczeni samodzielnym poszukiwaniem rozwiązań: zachowanie dziecka uległo zmianie, dotychczasowe metody wychowawcze przestały działać, a u dorosłych narasta niepokój, rozdrażnienie, bezsilność lub poczucie bycia w ślepej uliczce.
Jak wygląda proces: od pierwszego spotkania do rezultatu
Zazwyczaj jedno spotkanie to za mało, aby dokładnie zrozumieć sytuację. Wstępna ocena często zajmuje od 2 do 4 spotkań: konsultację z rodzicami, poznanie dziecka lub nastolatka, obserwację, a w razie potrzeby także screening, kwestionariusze lub zadania diagnostyczne.
Liczba spotkań zależy od wieku dziecka, potrzeb rodziny i stopnia skomplikowania sytuacji. Czasami niektóre etapy można połączyć, a innym razem rzetelna ocena wymaga po prostu więcej czasu.
Krok 1. Wstępna konsultacja z rodzicami
Na pierwszym spotkaniu omawiamy, co niepokoi rodziców, jak rozwijało się dziecko, gdzie pojawiają się trudności — w domu, w przedszkolu, szkole, wśród rówieśników — oraz czego rodzina już próbowała, aby mu pomóc.
Krok 2. Poznanie dziecka lub nastolatka
Specjalista zapoznaje się z dzieckiem, nawiązuje z nim kontakt i obserwuje, jak zachowuje się w bezpośredniej interakcji: jak się bawi, rozmawia, reaguje na zadania, zasady, nową sytuację i obecność dorosłego.
Krok 3. Ocena funkcjonalna
Skupiamy się nie tylko na pojedynczym symptomie, ale na tym, jak dziecko funkcjonuje w codziennym życiu: jak radzi sobie z emocjami, obciążeniem, komunikacją, zasadami, frustracją, nauką, adaptacją i relacjami.
Krok 4. Screening lub diagnoza
Jeśli po pierwszych spotkaniach nadal pozostają pytania, psycholog może zaproponować screening, kwestionariusze, zadania diagnostyczne lub bardziej pogłębioną diagnozę psychologiczną. Pomaga to ustalić, z czym mogą być związane trudności.
Krok 5. Informacja zwrotna i plan pomocy
Po zebraniu informacji rodzina otrzymuje informację zwrotną: co obecnie wydaje się najważniejsze, jakie kroki mają sens i jaką formę wsparcia najlepiej wybrać — spotkania indywidualne, pracę z rodzicami, TUS, konsultację u innego specjalisty czy diagnozę.
Krok 6. Regularne wsparcie i weryfikacja celów
Jeśli rodzina decyduje się na współpracę, określamy cele i regularnie do nich wracamy: co się zmienia, co nadal sprawia trudność, jak wspierać dziecko w domu i czy konieczna jest korekta planu.
Kiedy potrzebna jest diagnoza psychologiczna
Nie każde dziecko od razu potrzebuje pełnej diagnozy psychologicznej. Czasami po pierwszej konsultacji i poznaniu dziecka wystarczą zalecenia dla rodziców, kilka spotkań wspierających lub praca z samą rodziną.
Diagnoza może być pomocna, gdy trudności się utrzymują, występują w różnych środowiskach — w domu, w przedszkolu, w szkole, wśród rówieśników — lub jeśli rodzina potrzebuje pisemnego dokumentu dla szkoły, przedszkola, lekarza albo poradni psychologiczno-pedagogicznej.
Naszym zadaniem nie jest „przypięcie łatki”, lecz lepsze zrozumienie tego, jak dziecko funkcjonuje: jak myśli, uczy się, reguluje emocje, radzi sobie z zasadami, komunikuje się, reaguje na obciążenia oraz wchodzi w interakcje z dorosłymi i rówieśnikami.
Obszary diagnozy psychologicznej
Konkretny zestaw metod dobierany jest indywidualnie: z uwzględnieniem wieku dziecka, języka, potrzeb rodziców, stanu dziecka oraz celu zgłoszenia. Czasami wystarczy screening i ocena funkcjonalna, a niekiedy konieczna jest bardziej pogłębiona diagnoza z wykorzystaniem standaryzowanych testów oraz wydaniem pisemnej opinii psychologicznej.
Ocena rozwoju intelektualnego może być pomocna, jeśli dziecku trudno jest się uczyć, szybko się męczy, nie radzi sobie z zadaniami odpowiednimi do wieku, wykazuje bardzo nierównomierny rozwój lub gdy rodzice chcą lepiej zrozumieć jego mocne i słabe strony.
W zależności od wieku, języka, celu badania i stanu dziecka, specjalista może wykorzystać standaryzowane testy psychologiczne i metody diagnostyczne, np. Stanford–Binet 5, WISC-V, Leiter-3, Cattell CFT lub inne narzędzia do oceny rozwoju poznawczego.
Ważne: taka diagnoza nie służy temu, by „przypiąć dziecku cyferkę IQ”. Znacznie ważniejsze jest zrozumienie profilu rozwoju: co przychodzi dziecku z łatwością, gdzie pojawiają się trudności, jak rozwiązuje zadania, na ile pomagają mu lub przeszkadzają mowa, uwaga, tempo pracy, pamięć, rozumienie poleceń i stan emocjonalny.
Co otrzymuje rodzina: opis mocnych i słabych stron rozwoju poznawczego dziecka, wyjaśnienie możliwych przyczyn trudności oraz zalecenia do dalszego wsparcia w domu, w szkole lub u specjalistów.
Diagnoza gotowości szkolnej pomaga ocenić, na ile dziecko jest gotowe do rozpoczęcia nauki w szkole – nie tylko pod kątem intelektualnym, ale także emocjonalnym, społecznym i behawioralnym.
Takie badanie może być pomocne, jeśli dziecko wkrótce idzie do szkoły, a rodzice mają wątpliwości, czy poradzi sobie z obciążeniem nauką, poleceniami, zasadami, samodzielnością, kontaktem z nauczycielem i pracą w grupie. Diagnoza ta sprawdza się również, gdy wychowawcy lub rodzice zauważają trudności z uwagą, usiedzeniem w miejscu, mową, grafomotoryką, rozumieniem zadań lub dojrzałością emocjonalną.
W diagnozie mogą być wykorzystane testy Bateria 5/6, obserwacja dziecka, wywiad z rodzicami oraz analiza tego, jak dziecko radzi sobie z zadaniami wymagającymi uwagi, pamięci, rozumienia poleceń, koordynacji wzrokowo-ruchowej, a także umiejętności językowych i przygotowujących do pisania.
Co otrzymuje rodzina: obraz tego, które aspekty gotowości szkolnej są już ukształtowane, a które wymagają wsparcia, oraz wskazówki, co można zrobić jeszcze przed rozpoczęciem szkoły, aby ułatwić dziecku adaptację.
Taka diagnoza może być przydatna dla uczniów, u których występują trwałe trudności z czytaniem, pisaniem, rozumieniem tekstu, zapamiętywaniem materiału szkolnego, tempem pracy, koncentracją uwagi lub wykonywaniem zadań szkolnych.
Zdarza się, że dziecko wydaje się zdolne, a mimo to „opuszcza się” w nauce: długo odrabia lekcje, unika czytania, myli litery, robi dużo błędów w pisowni, szybko się męczy, traci motywację lub zaczyna odczuwać lęk związany ze szkołą. Diagnoza pomaga ustalić, czy trudności te wynikają z umiejętności czytania i pisania, uwagi, pamięci, tempa przetwarzania informacji, napięcia emocjonalnego czy też innych czynników.
W zależności od wieku mogą być stosowane profilowane polskie baterie testów: Bateria 7–9, Bateria 10–12, Bateria 13–16, Bateria 16+. Pomagają one ocenić różne aspekty funkcjonowania szkolnego i lepiej zrozumieć, jakiego wsparcia potrzebuje dziecko.
Co otrzymuje rodzina: opis stwierdzonych trudności, zalecenia dla rodziców i szkoły, a w razie potrzeby — pisemną opinię psychologiczną, którą można wykorzystać podczas dalszych kontaktów ze szkołą, lekarzem lub poradnią psychologiczno-pedagogiczną.
Ważne: taka diagnoza nie zastępuje dokumentów wydawanych przez państwową lub uprawnioną poradnię w ramach systemu oświaty, ale może pomóc w usystematyzowanym opisaniu trudności dziecka i zaplanowaniu dalszej ścieżki pomocy.
Screening ADHD może być przydatny, gdy dziecku trudno skupić uwagę, ciągle się rozprasza, działa impulsywnie, nie potrafi czekać na swoją kolej, często przerywa, łatwo „wybucha”, gubi rzeczy, nie doprowadza zadań do końca lub bardzo męczy je konieczność siedzenia w miejscu i przestrzegania zasad.
Przy takiej ocenie ważne jest spojrzenie szerzej niż tylko na zachowanie w gabinecie. Psycholog zbiera informacje od rodziców, a w razie potrzeby – od nauczycieli, analizuje, gdzie dokładnie pojawiają się trudności: w domu, w szkole, w grupie, na zajęciach, czy w każdej z tych sytuacji. Mogą zostać wykorzystane standaryzowane kwestionariusze i metody, np. Conners-3, a także wywiad, obserwacja i analiza codziennego funkcjonowania dziecka.
Podczas standardowej konsultacji psychologicznej nie stawiamy medycznej diagnozy ADHD. Taka diagnoza wymaga udziału odpowiednich specjalistów, w tym lekarza. Jednak ocena psychologiczna pomaga lepiej opisać specyfikę uwagi, impulsywności, samoregulacji i zachowania dziecka.
Co otrzymuje rodzina: ustrukturyzowany opis trudności, zalecenia dotyczące dalszych kroków oraz — w razie potrzeby — materiały, które mogą być przydatne podczas wizyty u psychiatry dziecięcego, neurologa, w szkole lub w poradni psychologiczno-pedagogicznej.
Screening spektrum autyzmu może być pomocny, jeśli dziecko ma trwałe trudności w komunikacji, rozumieniu sytuacji społecznych, elastyczności zachowania, zabawie, kontaktach z rówieśnikami lub reagowaniu na zmiany. Rodziców mogą również niepokoić nietypowe zainteresowania dziecka, silne przywiązanie do rytuałów, problemy ze zrozumieniem emocji innych ludzi, unikanie kontaktu lub nietypowe reakcje na bodźce sensoryczne.
W ramach takiej oceny psycholog przeprowadza wywiad na temat rozwoju dziecka, obserwuje jego zachowanie i interakcje, analizuje specyfikę komunikacji, zabawy, regulacji emocjonalnej, elastyczności i rozumienia społecznego. W pracy mogą być wykorzystywane standaryzowane narzędzia screeningowe, np. ASRS, a także wywiad z rodzicami oraz — w razie potrzeby — informacje od nauczycieli.
Ważne: screening spektrum autyzmu nie stanowi ostatecznej diagnozy medycznej ASD. Jego celem jest opisanie specyfiki funkcjonowania dziecka, ocena nasilenia trudności oraz określenie, czy konieczna jest dalsza ścieżka diagnostyczna u specjalistów kierunkowych.
Co otrzymuje rodzina: wstępne zrozumienie, na ile trudności dziecka mogą być powiązane ze specyfiką rozwoju społecznego i komunikacji, a także konkretne zalecenia: wsparcie indywidualne, TUS, konsultacja lekarska, zgłoszenie do poradni lub bardziej pogłębiona diagnoza.
Ocena stanu emocjonalnego może być pomocna, jeśli dziecko lub nastolatek często bywa smutne, płacze, zamyka się w sobie, stało się drażliwe, lękowe, straciło zainteresowanie dotychczasowymi aktywnościami, unika szkoły, skarży się na zmęczenie lub objawy somatyczne bez wyraźnej przyczyny medycznej.
U dzieci i nastolatków trudności emocjonalne nie zawsze objawiają się komunikatem „jest mi smutno”. Czasami przyjmują postać wybuchów złości, odmawiania udziału w zajęciach, problemów ze snem, bólów brzucha, lęków, unikania kontaktów społecznych, silnego uzależnienia od rodzica lub nagłych zmian w zachowaniu.
W zależności od wieku i zgłaszanych potrzeb specjalista może wykorzystać rozmowę, obserwację, kwestionariusze oraz standaryzowane narzędzia, np. CDI-2 do oceny objawów depresyjnych u dzieci i młodzieży. Wyniki zawsze rozpatrywane są w szerokim kontekście życia dziecka: rodziny, szkoły, przeprowadzki, relacji rówieśniczych, obciążenia obowiązkami i aktualnych wydarzeń stresowych.
Co otrzymuje rodzina: zrozumienie stanu emocjonalnego dziecka, czynników ryzyka i kierunków wsparcia. Jeśli specjalista zauważy objawy stanu wymagającego oceny medycznej, otwarcie rekomendujemy konsultację u psychiatry dziecięcego, neurologa lub innego specjalisty z danej dziedziny.
Na podstawie przeprowadzonej konsultacji, obserwacji, oceny funkcjonalnej lub diagnozy specjalista może przygotować pisemną opinię psychologiczną. Dokument ten nie jest wydawany automatycznie po każdym spotkaniu: przygotowujemy go wtedy, gdy psycholog zgromadzi wystarczającą ilość danych do opisania sytuacji, wyciągnięcia wniosków i sformułowania zaleceń.
W opinii mogą zostać ujęte: cel zgłoszenia, zastosowane metody, obserwacje, wyniki testów lub kwestionariuszy, specyfika funkcjonowania dziecka, wnioski oraz zalecenia dla rodziców, szkoły, przedszkola lub lekarza prowadzącego.
Opinia psychologiczna bywa niezwykle pomocna podczas wizyty u psychiatry dziecięcego, neurologa, a także w kontaktach ze szkołą, przedszkolem czy poradnią psychologiczno-pedagogiczną. Pomaga w usystematyzowany sposób opisać trudności dziecka i pokazać, jakie kroki wsparcia zostały już podjęte lub zalecone.
Ważne: opinia psychologiczna nie zastępuje diagnozy medycznej, orzeczenia, decyzji poradni ani innych oficjalnych dokumentów wydawanych przez instytucje państwowe. Jest to profesjonalny dokument psychologiczny, który pomaga rodzicom i specjalistom lepiej zrozumieć sytuację dziecka i zaplanować dalszą drogę postępowania.
Co zyskuje rodzina na każdym etapie współpracy
Po pierwszej konsultacji
Rodzice otrzymują wstępne zrozumienie sytuacji: co może kryć się za trudnościami dziecka, jakie czynniki warto sprawdzić i jaki kolejny krok będzie najbardziej sensowny.
Po zapoznaniu się z dzieckiem i ocenie funkcjonalnej
Rodzina uzyskuje bardziej precyzyjne wskazówki, w którym kierunku podążać dalej: czy rozpocząć wsparcie indywidualne, przeprowadzić pogłębioną diagnozę, włączyć do pracy rodziców, rozważyć TUS, czy też zgłosić się do innego specjalisty.
Po diagnozie psychologicznej
Rodzina otrzymuje wyniki badania, ustną informację zwrotną oraz, w razie potrzeby, pisemną opinię psychologiczną z wnioskami i zaleceniami.
Po etapie zajęć indywidualnych
Wspólnie z rodzicami oceniamy dynamikę: co się zmieniło, jakie cele zostały już osiągnięte, co jeszcze wymaga wsparcia i czy warto kontynuować współpracę.
Wsparcie dla dzieci w wieku szkolnym i nastolatków
Z małymi dziećmi psycholog często pracuje poprzez zabawę, obserwację, rysunek i odgrywanie scenek. Z dziećmi w wieku szkolnym i nastolatkami format zazwyczaj ulega zmianie: więcej miejsca zajmuje rozmowa, budowanie opartego na zaufaniu kontaktu, omawianie przeżyć, relacji, lęków, samooceny, obciążenia szkołą i konfliktów.
Takie spotkania pomagają dziecku lub nastolatkowi lepiej zrozumieć, co się z nim dzieje, nazwać swoje uczucia, dostrzec możliwe sposoby radzenia sobie w trudnych sytuacjach i stopniowo budować spokojniejsze relacje z rodzicami oraz rówieśnikami.
Emocje i stany lękowe
Wsparcie w stanach lękowych, napięciu, rozdrażnieniu, przy obniżonej samoocenie, lęku przed popełnianiem błędów lub przy silnych reakcjach na niepowodzenia.
Adaptacja i obciążenie szkołą
Wsparcie przy przeprowadzce, zmianie języka i szkoły, trudnościach w odnalezieniu się w polskim środowisku, a także przy przeciążeniu i utracie motywacji.
Relacje i konflikty
Analiza trudności w relacjach z rodzicami, rówieśnikami i nauczycielami. Pomoc w radzeniu sobie z doświadczeniem nękania (bullyingu), samotnością czy poczuciem niezrozumienia.
Jak wyglądają zajęcia indywidualne
Format zajęć zależy od wieku dziecka i potrzeb rodziny. Z małymi dziećmi psycholog najczęściej pracuje poprzez zabawę, rysunek, karty emocji i odgrywanie scenek. W przypadku uczniów i nastolatków więcej miejsca zajmuje rozmowa, budowanie zaufania, omawianie przeżyć, relacji i sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach.
Poprzez zabawę, kontakt i obserwację
Dla dziecka zabawa to naturalny sposób komunikacji. Psycholog wykorzystuje materiały do gry i twórczości, odgrywanie scenek, rysunek, karty emocji i inne łagodne narzędzia, aby nawiązać kontakt, lepiej zrozumieć stan dziecka i pomóc mu wyrazić to, co trudno ująć w słowa.
Poprzez trening umiejętności emocjonalnych i społecznych
Na zajęciach dziecko stopniowo uczy się zauważać swoje emocje, radzić sobie ze złością lub lękiem, znosić przegraną, prosić o pomoc, mówić o swoich potrzebach i wchodzić w spokojniejsze interakcje z innymi.
Poprzez współpracę z rodzicami
Zajęcia z dzieckiem nie funkcjonują w oderwaniu od rodziny. Dlatego psycholog regularnie udziela rodzicom informacji zwrotnej i pomaga dobrać zrozumiałe strategie domowe, aby nowe umiejętności były utrwalane nie tylko w gabinecie, ale i w codziennym życiu.
Kompleksowe podejście centrum Wzlot
Zachowanie dziecka rzadko występuje w próżni. Za histeriami, agresją, wycofaniem, lękiem czy trudnościami w nauce mogą kryć się różne przyczyny: napięcie emocjonalne, przeciążenie, trudności w przetwarzaniu sensorycznym, problemy logopedyczne, adaptacja do nowego środowiska, brak gotowości szkolnej lub stres w rodzinie.
W centrum Wzlot psycholog nie patrzy na dziecko w izolacji. W razie potrzeby możemy omówić sytuację w zespole i włączyć do pomocy innego specjalistę z naszego centrum: logopedę, terapeutę integracji sensorycznej (SI), specjalistę ds. rozwoju mowy, trenera TUS lub zaproponować inne formy wsparcia.
Naszym zadaniem nie jest zalecanie „wszystkiego naraz”, ale pomoc rodzinie w zobaczeniu pełnego obrazu sytuacji i wybraniu rozsądnej ścieżki: co należy zrobić już teraz, co można odłożyć na później, a w jakich kwestiach lepiej zwrócić się do lekarza, poradni psychologiczno-pedagogicznej lub innego specjalisty.
Rodzice to część procesu
Dziecko spędza z psychologiem ograniczoną ilość czasu, a główne zmiany utrwalane są w domu: w zasadach, reakcjach dorosłych, rytmie dnia, granicach i codziennej komunikacji. Dlatego włączamy rodziców w proces wsparcia i przekazujemy konkretne wskazówki, które można od razu zastosować w codziennym życiu.
Praca z rodzicami to nie szukanie winnych ani wykład o „właściwym wychowaniu”. To sposób na lepsze zrozumienie, co kryje się za zachowaniem dziecka lub nastolatka: lęk, przebodźcowanie, konflikt, trudność w wyrażaniu emocji, potrzeba wyznaczenia granic lub wsparcia.
Podczas konsultacji rodzice otrzymują psychoedukację: jasne wyjaśnienie możliwych przyczyn trudności, specyfiki danego wieku i etapów rozwoju, a także konkretne sposoby reagowania w codziennych sytuacjach.
Ważne informacje!
Wsparcie psychologiczne nie zastępuje pomocy medycznej. Jeśli specjalista zauważy objawy stanu wymagającego konsultacji z lekarzem, psychiatrą, neurologiem lub innym specjalistą medycznym, otwarcie mówimy o tym rodzicom i rekomendujemy dalszą ścieżkę postępowania.
Pracujemy nad zmianą, ale nie obiecujemy „cudu po jednym spotkaniu”. Zachowanie i reakcje emocjonalne dziecka nie kształtują się w jeden dzień. Trwałe zmiany zazwyczaj wymagają regularności, zaangażowania rodziców i czasu.
Pracujemy w granicach naszych kompetencji. Jeśli zgłaszany problem wykracza poza możliwości danego specjalisty lub naszego centrum, nie zatrzymujemy rodziny „za wszelką cenę”, lecz uczciwie polecamy odpowiedniego specjalistę z danej dziedziny.
Kto pracuje z dziećmi i rodzicami w centrum Wzlot
Ludmiła Stepankiewicz
— psycholog dziecięcy, diagnoza rozwoju, TUS i opinie psychologiczne
Przeprowadza diagnozę psychologiczną dzieci, konsultacje dla rodziców oraz udziela wsparcia indywidualnego. Pomaga rodzinie lepiej zrozumieć trudności dziecka, określić możliwe przyczyny jego zachowania, problemów adaptacyjnych lub szkolnych oraz wybrać dalszą ścieżkę pomocy.
Obszary pracy: diagnoza rozwoju, gotowość szkolna, trudności w nauce, konsultacje dla rodziców, opinie psychologiczne.
Daniil Petushok
— wsparcie psychologiczne dla dzieci i młodzieży, konsultacje dla rodziców
Student studiów magisterskich na kierunku psychologia stosowana Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wspiera dzieci, nastolatków i rodziców w radzeniu sobie z lękiem, napięciem emocjonalnym, trudnościami w adaptacji, obniżoną samooceną, konfliktami oraz problemami w relacjach.
Obszary pracy: dzieci w wieku szkolnym, nastolatkowie, emocje, samoocena, adaptacja, relacje, konsultacje dla rodziców.
Viktoriia Mokhun
— specjalista ds. wsparcia psychologicznego dzieci i rodziców
Pracuje z dziećmi i rodzinami doświadczającymi trudności w adaptacji, lęku, napięcia emocjonalnego, sytuacji stresowych, a także problemów z zachowaniem i komunikacją. Wykorzystuje metody oparte na zabawie, twórczości i wsparciu, elementy arteterapii oraz psychoedukację dla rodziców.
Obszary pracy: adaptacja, stany lękowe, wsparcie emocjonalne, elementy arteterapii, trudne sytuacje życiowe, praca z rodzicami.
Diagnostykę wraz z wydawaniem opinii psychologicznych przeprowadzają w centrum specjaliści posiadający kwalifikacje potwierdzone w Polsce i stosowne uprawnienia diagnostyczne.
Często zadawane pytania (FAQ)
Pomoc psychologiczna nie działa jak magiczna pigułka z natychmiastowym efektem. Dziecko i rodzina potrzebują czasu, aby lepiej zrozumieć trudności, wypróbować nowe sposoby reagowania i utrwalić zmiany w codziennym życiu.
Tempo zmian zależy od głębokości problemu. Czasem pierwsze zauważalne zmiany pojawiają się już po kilku spotkaniach — na przykład przy łagodnej adaptacji do przedszkola lub nowej szkoły. Jeśli jednak mowa o wieloletnich wybuchach agresji, głębokich lękach czy systemowych trudnościach w zachowaniu, trwałe zmiany wymagają dłuższej pracy.
Pracujemy w cyklach po 10 spotkań. Na koniec każdego etapu przeprowadzamy konsultację z rodzicami, oceniamy dynamikę i wspólnie decydujemy: czy kontynuujemy pracę, zmieniamy cele, czy też kończymy cykl.
Pierwsza konsultacja zazwyczaj odbywa się z samymi dorosłymi, aby rodzice mogli spokojnie i otwarcie opowiedzieć o rozwoju dziecka, trudnościach w domu, w przedszkolu lub w szkole, o kontekście rodzinnym oraz o własnych obawach.
Jest to również łagodne i bezpieczne dla samego dziecka: nie musi ono siedzieć obok i słuchać, jak dorośli długo omawiają jego zachowanie, problemy czy konflikty. Po takim spotkaniu psycholog może lepiej przygotować się do pierwszego poznania dziecka i dobrać odpowiednią, bezpieczną formę pracy.
Tak, jeśli specjalista zgromadzi wystarczającą ilość danych. Pisemna opinia psychologiczna może zostać przygotowana na podstawie wyników konsultacji, obserwacji, oceny funkcjonalnej, screeningu lub diagnozy psychologicznej. W dokumencie opisuje się cel zgłoszenia, zastosowane metody, obserwacje, wyniki oraz wnioski i zalecenia.
Taka opinia bywa bardzo przydatna dla rodziców, a także w szkole, przedszkolu, u lekarza psychiatry, neurologa lub przy dalszym zgłoszeniu do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Należy jednak pamiętać, że nie zastępuje ona diagnozy medycznej, orzeczenia, decyzji poradni ani innych oficjalnych dokumentów wydawanych przez instytucje publiczne.
Nie stawiamy medycznej diagnozy ADHD ani ASD. Taka diagnoza w Polsce wymaga udziału odpowiednich specjalistów, w tym lekarza psychiatry.
W naszym centrum można przeprowadzić ocenę psychologiczną i screening z wykorzystaniem standaryzowanych narzędzi, np. Conners-3 przy trudnościach z uwagą i impulsywnością lub ASRS przy podejrzeniu spektrum autyzmu. Wyniki pomagają lepiej opisać funkcjonowanie dziecka i mogą być bardzo użyteczne przy dalszym zgłoszeniu się do lekarza lub poradni psychologiczno-pedagogicznej.
Centrum Wzlot działa w oparciu o wewnętrzne standardy ochrony małoletnich. Przed rozpoczęciem współpracy weryfikujemy dokumenty i kwalifikacje naszych specjalistów, zbieramy niezbędne zaświadczenia i dopuszczamy do diagnozy wyłącznie osoby z odpowiednim wykształceniem i przygotowaniem.
Nie obiecujemy też „szybkich cudów”, nie zastępujemy pomocy medycznej i nie podejmujemy się spraw, które wykraczają poza kompetencje danego specjalisty.
Dziecko nie funkcjonuje w oderwaniu od rodziny. Z psychologiem spędza ograniczony czas, a większość dnia i tygodnia funkcjonuje w swoim codziennym środowisku: w domu, w szkole, w relacjach z rodzicami i bliskimi. Dlatego praca z rodzicami pomaga utrwalać zmiany poza gabinetem. Konsultacje rodzicielskie nie służą temu, by usłyszeć „wszystko robicie źle”, lecz po to, by otrzymać konkretne wskazówki: jak reagować podczas silnej złości, jak odpowiadać na agresję, jak wprowadzać domowe zasady i jak wspierać dziecko lękowe w okresie emigracji lub adaptacji.
Psycholog dziecięcy to specjalista z wykształceniem psychologicznym, który pomaga ocenić rozwój oraz funkcjonowanie emocjonalno-behawioralne dziecka, prowadzi konsultacje psychologiczne, diagnozę, zajęcia wspierające i rozwijające, a także udziela porad rodzicom. Psycholog nie przepisuje leków i nie zastępuje lekarza.
Psychiatra dziecięcy to dyplomowany lekarz po ukończonych studiach medycznych. Tylko on ma prawo stawiać diagnozy medyczne (np. depresja kliniczna, ADHD, autyzm, poważne zaburzenia lękowe), wystawiać recepty na leki i kierować na leczenie szpitalne.
Psychoterapeuta to specjalista (często psycholog lub lekarz), który ukończył długoterminowe (zazwyczaj 4-letnie) specjalistyczne szkolenie podyplomowe w konkretnym nurcie terapeutycznym (np. poznawczo-behawioralnym - CBT, Gestalt, psychodrama) przygotowujące do prowadzenia psychoterapii osób z trudnościami emocjonalnymi, traumą lub zaburzeniami klinicznymi.
Zajęcia indywidualne zazwyczaj sprawdzają się lepiej, gdy zgłaszany problem ma charakter głęboko osobisty lub emocjonalny: silny lęk sytuacyjny, dziecięce strachy, przebyta trauma lub nagłe zmiany w zachowaniu po przeprowadzce.
Grupy TUS są z kolei odpowiednie, gdy główne trudności dziecka ujawniają się właśnie w grupie: trudno mu nawiązywać znajomości, wykazuje agresję na placu zabaw, nie potrafi pokojowo rozwiązywać konfliktów z rówieśnikami, stale łamie zasady gier zespołowych lub cierpi z powodu samotności.
Często praca indywidualna stanowi łagodne przygotowanie przed dołączeniem dziecka do grupy TUS.
W naszym centrum zajęcia i diagnoza mogą odbywać się w języku polskim, rosyjskim lub ukraińskim — w zależności od tego, który język jest bardziej komfortowy i „bliski emocjonalnie” dla samego dziecka. Nasi specjaliści mają praktyczne doświadczenie w pracy z dziećmi dwujęzycznymi i dziećmi z rodzin imigranckich. Doskonale rozumiemy specyfikę „mieszanej mowy”, kiedy dziecko wplata polskie słowa w rosyjskie czy ukraińskie zdania, i potrafimy uważnie pracować z adaptacją językową i psychologiczną w nowym kraju.
Czasem dziecko potrzebuje nie tylko wsparcia psychologicznego. Możemy zarekomendować konsultację u psychiatry dziecięcego, neurologa, pediatry lub innego specjalisty, jeśli zauważymy wyraźne zaburzenia snu, nagłe pogorszenie zachowania, oznaki samookaleczania, silny lęk, zachowania natrętne, podejrzenie ADHD/ASD lub inne trudności wymagające oceny medycznej.
Screening to wstępne badanie, które pomaga ocenić, czy istnieją sygnały wskazujące na trudności wymagające dalszej diagnozy lub konsultacji innego specjalisty.
Ocena funkcjonalna to szersze spojrzenie na to, jak dziecko radzi sobie w codziennym życiu: w domu, przedszkolu lub szkole, w obszarze emocji, zachowania, komunikacji, zabawy, nauki i relacji.
Diagnoza psychologiczna to bardziej sformalizowany etap z wykorzystaniem dobranych metod, testów i analizy wyników. Przeprowadza się ją, gdy trzeba głębiej zrozumieć konkretny obszar: intelekt, gotowość szkolną, trudności w nauce, uwagę, stan emocjonalny czy specyfikę rozwoju społecznego.
Czasami już po pierwszej konsultacji można zaproponować rodzicom wstępne zalecenia. Jednak najczęściej dla rzetelnego zrozumienia sytuacji potrzebne są 2–4 spotkania: konsultacja z rodzicami, poznanie dziecka, obserwacja, a w razie potrzeby screening, kwestionariusze lub zadania diagnostyczne.
Pomaga to uniknąć wyciągania pochopnych wniosków i nie zlecać dziecku diagnozy ani zajęć „w ciemno”.
Zazwyczaj nie. Opinia psychologiczna musi opierać się na wystarczającej ilości informacji: wywiadzie z rodzicami, obserwacji, wynikach kwestionariuszy lub testów oraz analizie funkcjonowania dziecka w różnych środowiskach.
Jeśli zgromadzonych danych jest za mało, specjalista może najpierw zaproponować dodatkowe spotkania, screening lub diagnozę, a dopiero potem przygotować pisemną opinię zawierającą wnioski i zalecenia.
Cennik usług psychologa dziecięcego
- Wstępna konsultacja dla rodziców.
Zapoznanie, wywiad dotyczący rozwoju dziecka, szczegółowa analiza sytuacji i określenie strategii pomocy.
60 min / 200 PLN - Poznanie dziecka i ocena funkcjonalna.
1–2 spotkania po 50 min / 170 PLN za spotkanie - Zajęcia indywidualne z dzieckiem / Konsultacja dla rodziców.
Regularne indywidualne wsparcie psychologiczne i rozwojowe dziecka lub konsultacje dla rodziców w zakresie domowych strategii postępowania, adaptacji i regulacji emocjonalnej.
50 min / 170 PLN - Diagnoza psychologiczna z przygotowaniem pisemnej opinii psychologicznej.
Ostateczny koszt zależy od wybranego pakietu diagnostycznego, wieku dziecka, liczby zastosowanych narzędzi oraz potrzeby przygotowania pisemnego dokumentu.
* Przykładowe obszary: ocena rozwoju intelektualnego, dojrzałość szkolna, trudności w uczeniu się, screening ADHD/ASD, ocena stanu emocjonalnego
Pierwszy krok do spokoju to zrozumiała rozmowa
Nie musisz od razu wiedzieć, czy Twoje dziecko potrzebuje diagnozy, zajęć indywidualnych, TUS, czy konsultacji z innym specjalistą. Zacznij od pierwszej konsultacji dla rodziców: spokojnie przeanalizujemy sytuację, pomożemy sformułować problem i zaproponujemy optymalny kolejny krok.